Als iemand die Engels spreekt merkt dat een buitenlander met wie hij praat een van zijn zinnen niet begrijpt, dan herhaalt hij het, op dezelfde manier, maar harder, alsof de ander doof is. Het komt aldoor niet bij hem op dat de woorden die hij gebruikt wellicht te moeilijk zijn, of dat zijn uitdrukking wellicht op meerdere manieren door een buitenlander opgevat kunnen worden en dat hij het beter op een makkelijkere manier kan verwoorden. Het resultaat is niet alleen dat de ander het nog steeds niet begrijpt, maar ook geïrriteerd raakt omdat hij als dove behandeld wordt.
Cuando un angloparlante se da cuenta de que un extranjero con el que está hablando no entiende una de sus frases, la repite de la misma manera, pero más alto, como si la persona estuviera sorda. No se le ocurre en ningún momento que puede que su vocabulario sea complicado o que su expresión muy probablemente sea ambigua para un extranjero y que podría reformularla de una forma más sencilla. El resultado es que, aparte de que la persona sigue sin entenderla, ésta se enfada por ser considerada sorda.
Tom is nu net een ander persoon.
Tom es como una persona diferente ahora.
Het een verklaart het ander.
Uno explica al otro.
Er is nog een ander alternatief.
Hay otra opción.
Dat is een ander probleem.
Eso es otra cosa.
Eso es otro problema.
Ik ben bijna een ander persoon.
Soy casi otra persona.
Geef me een ander voorbeeld.
Dame un ejemplo diferente.
Geef me een ander voorbeeld alsjeblieft.
Por favor, ponme otro ejemplo.
De een na de ander werd ziek in het dorp.
Las personas en el pueblo se enfermaron una tras otra.
